Minimalistische kleerkast

De lenteschoonmaak is in het land en het opruimen van de kleerkast hoort daar uiteraard bij. Ieder jaar opnieuw brengt mij dat bij het thema ‘kledingcapsule’. Om de een of andere reden is dat een thema dat ik, ondanks mijn minimalistische kleerkast, nog niet onder de knie heb.

Wat is een minimalistische kleerkast?

Altijd leuk om je jezelf de moeilijkste vragen te stellen. Op zich is het al heel moeilijk om te bepalen wat minimalisme is. Iedere persoon omschrijft en ervaart het anders. Waar wil je de focus op leggen? Voor de ene is een minimalistische kleerkast een eenvoudige kast, zelfs gewoon een kledingrek, met zo weinig mogelijk kleding. Voor de andere is het een vast aantal kledingstukken die op vlak van kleur, textuur en stijl onderling eindeloos combineerbaar zijn. Een minimalistische kledingkast kan echter ook een kast zijn met uitsluitende favoriete kledij dat constant gedragen wordt.

Volgens de meeste schrijvers is een minimalistische kleerkast terug te brengen naar 1970. De Britse Susie Faux bracht de ‘Capsule wardrobe’ op de markt. Een kledinglijn bestaande uit een aantal essentiële stukken voor zakenvrouwen. Volgens Susie Faux had iedere vrouw nood aan 2 broeken, een jurk of een rok, een jas, een trui, twee paar schoenen en twee handtassen. Susie Faux begeleide vrouwen in het vinden van meer zelfvertrouwen en het afdwingen van meer respect door de juiste kledij te dragen.

In 1985 bracht Donna Karen haar ‘7 Easy Pieces’ op de markt. Net zoals Susie Faux was het doelpubliek zakenvrouwen, maar tijdens de voorstelling toonde ze hoe haar capsule eindeloos combineerbaar was met andere kledingstukken. Op dat ogenblik werd een ‘capsule wardrobe’ een populaire term in de mode-industrie. Heel veel mensen vinden het immers moeilijk om kleding te combineren.

Courtney Carver wordt algemeen aanvaard als de grondlegger van de uitdaging ‘Minimalist Fashion Challenge’. Die uitdaging kwam in 2010 online. Binnen die uitdaging probeer je gedurende drie maanden toe te komen met 33 dingen in jouw kleerkast. Dingen, want het betreft niet uitsluitend kleren, ook accessoires, juwelen en schoenen tellen mee. Dus waar Susie Faux 9 stuks en Donna 7 stuks voorstellen als capsule om te gaan werken, is het hier 33 stuks voor alle activiteiten.

Wat je online merkt, is dat heel veel mensen een ‘capsule wardrobe’ zoals naar voren gebracht door Donna Karen en een ‘minimalistische wardrobe’ zoals bedoeld door Courtney Carver, proberen te combineren. Dat heeft vaak als gevolg dat de meeste mensen zich beperken tot de basisstukken en de basiskleuren zwart, wit, grijs, donker blauw en bruin. Jammer genoeg is dit voor heel veel mensen eerder saai.

Saai werd vervangen door vreugde, want in 2011 begon iedereen op te ruimen met de ‘Spark Joy’ in het achterhoofd. Marie Kondo leerde ons dat we, ondanks uitpuilende kasten, altijd dezelfde kleren dragen. Volgens haar methode ruim je de kledingkast op met als doelstelling alleen die kledingstukken over te houden waar je blij van wordt. Stiekem zeg ik dan: “Zie je er naakt mooier uit? Doe het dan weg.”.

Dus op dit ogenblik zou je kunnen stellen dat een minimalistische kleerkast een kast is gevuld met uitsluitend kledingstukken waar je goed mee staat en die constant gedragen worden.

Hoe belangrijk is kledij?

Kledij is een ‘belangrijk’ thema binnen onze maatschappij. Dat gaat van stijlvol door het leven gaan, naar het uitbeelden van persoonlijkheid of overtuigingen. Van verslaafd zijn aan fast fashion tot streven naar een zo laag mogelijke ecologische voetafdruk. Iedereen heeft zijn eigen prioriteiten, maar niemand ontsnapt aan een oordeel van anderen.

Is dat oordeel belangrijk? In het algemeen zullen de meeste mensen zeggen dat niet de buitenkant, maar de binnenkant belangrijk is. En toch. Wanneer we naar een begrafenis gaan doen we zwarte kledij aan. Wanneer we naar het ziekenhuis gaan willen we een deftige pyjama. Wanneer we gaan solliciteren voor een job als vertegenwoordiger kruipen we in een mantelpak. Op Pukkelpop is plots de helft van België een metalliefhebber met lederen spijkerjas en bandshirt.

We gaan graag op in onze omgeving en doen dat onder andere door onze kledij aan te passen. Sommige doen dat door de algemene regeltjes in het achterhoofd te houden, andere denken praktisch en nog anderen creëren de ene nieuwe trend na de andere. De geschikte kledij uitkiezen is zoals naar de winkel gaan voor de ingrediënten van die perfecte maaltijd. De ene houdt er van, de andere niet.

Daarnaast is kleding belangrijk voor ons comfort en welzijn. Het beschermt ons tegen de koude en de hitte. Werkkledij zorgt er voor dat we herkenbaar zijn in onze functie en onze job veilig kunnen uitvoeren. Sportkledij biedt de mogelijkheid om te sporten zonder blessures op te lopen. Fashion geeft ons de mogelijkheid om op een creatieve manier te tonen waar we voor staan. Een uniform zorgt er voor dat we herkenbaar en aanspreekbaar zijn in het publiek.

Net dat zorgt er voor dat er nog heel wat kledingprotocollen zijn in ons land. Daar worden we reeds mee geconfronteerd op school. Iedere school heeft wel enige kledingvoorschriften in het reglement staan. De uitwerking van die regels is enorm cultuur- en persoonsgebonden. De wetgeving rond kledij is in de eerste plaats ontstaan vanuit veiligheid. Werknemers hebben het recht op aangepaste kledij dat hen beschermt tegen werkongevallen. Waarom een zakenmens een maatpak moet aandoen of een buschauffeur geen short mag dragen… dat heeft eerder te maken met status en uniformiteit.

Hoe ziet mijn minimalistische kleerkast er uit?

Ik heb er bewust voor gekozen om een tweedeurskast aan te kopen. Alle kleding die ik regelmatig draag, hangt achter één deur. Alle accessoires, basics, slaap- en sportkledij ligt netjes opgevouwen achter de andere deur. Dat is niet van de ene op de andere dag veranderd. Vroeger had ik een driedeurskast en die zat zoals bij vele mensen propvol. Ik hield alles bij, zelfs kleding die te groot of te klein was. Je wist maar nooit…

Doorheen mijn verschillende levensfases ervaarde ik dat ik een nieuw begin vaak startte met een nieuw kapsel en nieuwe kleding. Wanneer ik mijn kledingkast dan voor het eerst opruimde volgens de Marie Kondo methode moest ook ik toegeven dat aan alles wel een herinnering vast zat of een excuus. Maar waarom houden we vast aan herinneringen die het heden niet meer dienen? Ik besloot niet zo zeer te focussen op wat me blij maakte, maar legde de focus op die kledingstukken waar ik me goed in voelde.

Nu herhaal ik dit ritueel tijdens de lente- en herfstkuis. Ik haal al mijn kleding uit de kleerkast om die kast grondig te poetsen. Ik pas dan al mijn kledingstukken. Wat te klein of te groot is, breng ik naar de Kringloop. Versleten kledingstukken versnijd ik tot vodden of breng ik naar het containerpark. Wat ik de afgelopen zes maand niet gedragen heb berg ik maximum een jaar op bij mijn basics. Vervolgens ga ik tellen en op een boodschappenlijstje aanduiden wat ik al dan niet heb.

Zo’n lijstje opmaken blijkt niet voor iedereen even eenvoudig. Een aantal zaken zijn belangrijk om over na te denken.

  • Hoe vaak was je per week?
  • Zijn er duidelijke seizoenen te zien in jouw kledingkeuze?
  • Is er een groot verschil tussen jouw werk- en privé-kledij?

Een minimalistische kledingkast zal er dus bij iedereen anders uit zien.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s